Diensten

Ik geloof dat ieder mens de ruimte verdient om met aandacht gezien te worden. Vanuit die aandacht ontstaan veiligheid, verbinding en ontwikkeling. Daarom creëer ik plekken waar ouders en professionals mogen vertragen, opnieuw leren kijken en het vertrouwen hervinden om vanuit zichzelf in verbinding te zijn met de ander.

Voor mij is de antroposofie een belangrijke rode draad in mijn leven. Deze levensvisie is heel breed en gaat voor mij vooral over de intentie waarmee we de dingen doen. Bewust, verbonden en met aandacht. De Camino is een methodiek die je kunt gebruiken om de antroposofie in de praktijk te gebruiken. Het is niet zweverig, geen geitenwollensokken, maar praktisch en meteen toepasbaar. Het leert je anders kijken en vertragen. Niet meteen in de oplossing, zoals we gewend zijn in ons leven. Maar eerst echt kijken, zonder oordeel. Dan bedenken wat je hierbij voelt, wat je eigenlijk weet of misschien nog helemaal weet over het onderwerp en vervolgens ga je met deze informatie in de actie. Dit zorgt ervoor dat je niet vanuit een oordeel of associatie vanuit jezelf, of misschien vanuit de buitenwereld, in actie komt. Maar echt dat doet wat het meest passend is. De Camino is opgebouwd uit 4 essenties; Heel de mens ontdekken, ontmoeten en verbinden, samen actief worden en naar het geheel kijken. (www.werkenmetcamino.nl)

Deze essenties komen terug in de opbouw van de verschillende trajecten die ik heb ontwikkeld.

 'Samen Kijken'

Een traject van 4 bijeenkomsten voor ouders en/of verwanten met een kind met een ontwikkelingsachterstand, beperking in de communicatie of ander soorten extra uitdagingen zoals autisme of ADHD.

Binnen dit traject wil ik volgens een vaste opbouw samen met ouders gaan waarnemen, verbinden, samen actief worden en kijken naar het geheel. In de eerste bijeenkomst staat kennismaken centraal. Wie zijn jullie als ouders, maar vooral, wie zijn jullie kinderen? En niet alleen jullie kind met de beperking, maar vooral ook jullie kind buiten de beperking. De basis voor een kleine gemeenschap is gelegd. De tweede bijeenkomst staat verbinden centraal. Welke manieren van verbinden heb je? Hoe communiceer je met je kind en welke mogelijkheden zijn er allemaal nog meer? Er zal informatie gegeven worden over Totale communicatie en ondersteunende communicatie en de mogelijkheid om met elkaar uit te wisselen. De derde bijeenkomst gaat over samen actief worden. Welke activiteiten doe je met je kind? Wanneer is iets samen doen geslaagd? Deze bijeenkomst is niet alleen met de ouders, maar ook met de kinderen. We zullen samen met mijn collega materiaal gaan ontdekken en samen spelen.

De laatste bijeenkomst bespreken we jullie als ouders. Wie zijn jullie naast de ouders van jullie kind(eren)? Waar word je warm van? Wat heb je nodig om dat te verzorgen? Maar ook over eventueel netwerk, hulpbronnen en de mogelijkheid om te delen met de hechte groep die we samen hebben gecreëerd.

Door deze bijeenkomsten heen wordt het onderwerp levend verlies besproken. Wanneer je een kind krijgt en je erachter komt dat het zich anders ontwikkeld dan kinderen die je om je heen ziet opgroeien, kom je in een rouwproces terecht. Iedereen die dit meemaakt, krijgt te maken met dit rouwproces, het is universeel. Maar hoe het zich uit of hoe iemand het ervaart, verschilt per persoon. Je kunt rouw niet meten. Het is zo erg als iemand dat zelf ervaart. Ik vind belangrijk om te kijken naar wat echt aandacht nodig heeft en hierop aan te sluiten. Er heerst veel schaamte en taboe op deze vorm van rouw en ik wil op deze manier een opening te creëren voor iedereen die hiermee te maken heeft.

Geïnspireerd door Manu Keirse die zo mooi zegt:

"Rouwen is iets wat een mens niet alleen moet doen. Hier horen rituelen bij, samenkomen. We zijn niet meer gewend om stil te staan bij een rouwproces en hier tijd voor te nemen en aandacht aan te besteden. We moeten door met de dagelijkse zaken en mensen om ons heen durven of weten niet hoe ze hierover in gesprek kunnen. Het wordt vergeten of verzwegen. Maar het is er nog steeds. Niet een rouwen wat verwerkt moet worden, maar wat nooit meer weg gaat en waar je mee moet leren leven. Het is verlies overleven in plaats van verwerken".

En dit is precies wat ik wil doen. Samenkomen, gemeenschap creëren, in gesprek gaan over de dingen waar anderen niet over durven te praten. Je helpen rouw te overleven in plaats van te verwerken.

Rouw en verdriet is er, omdat er liefde is. En die liefde is zo groots, dat verdient het om gezien te worden.